17 Shkurti
Kosova e bukur, por shtet i pabërë,
Priste pavarësinë një shekull të tërë.
Më 17 shkurt u hap një dritare, ta kishim jo një, por dy shtete shqiptare.
Kosova ime, kjo tokë me dritë,
me male krenare që flasin tu i shëtitë.
Në çdo luginë ku era rri,
rrëfehet historia që s’harrohet kurrë në sy.
Fusha e gjerë plot gjelbërim,
bartë këngën e lashtë si mall i çdo trimi.
E lumi i kaltër rrjedh me gëzim,
si zemër e gjallë që rrah brenda n’amshim.
E çfarëdo stuhie, çfarëdo moti,
Kosova qëndron si fjalë nga Zoti.
Se rrënjët tona janë thellë në dhe,
dhe shpresa jonë ngrihet si mal mbi ne.
Tani ka ardhur koha për një betejë tjetër,
rrugën ta vazhdojmë drejt Shqipërisë së Vjetër!