Licenca e mësimdhënësve, në parim, është menduar të ketë rol shumë më të madh sesa thjesht një dokument formal.
Ideja ka qenë që ajo:
të garantojë cilësinë e mësimdhënies,
të lidhë profesionin me zhvillimin profesional të vazhdueshëm,
të krijojë përgjegjësi dhe standarde të qarta etike e profesionale.
Por në praktikë, shpesh lind përshtypja se roli i saj është zbehur dhe se licenca:
rinovohet më shumë si procedurë administrative,
nuk shoqërohet me vlerësim real të performancës në klasë,
nuk ka pasoja të qarta as për përparim profesional, as për mangësi serioze.
Për këtë arsye, shumë mësimdhënës e shohin si “një copë letër”, jo sepse ideja është e gabuar, por sepse:
mungon monitorimi cilësor,
trajnimet shpesh janë formale,
nuk ka lidhje të fortë mes licencës, cilësisë së punës dhe motivimit (karrierë, paga, status).
Pra problemi nuk është licenca si koncept, por zbatimi i saj. Pa vlerësim të drejtë, mbështetje profesionale dhe llogaridhënie reale, çdo licencë rrezikon të mbetet vetëm simbolike.
Nëse do, mund ta diskutojmë edhe:
si zbatohet konkretisht në Kosovë / Shqipëri,
çfarë modeli funksionon më mirë jashtë,
ose çfarë do ta bënte licencën realisht kuptimplote për mësimdhënësit.
