Ka momente në jetën e një mësuesi kur ndjen se po vëzhgohet.
Dera e klasës hapet ngadalë, dikush hyn, ulet në fund… dhe gjithçka ndryshon.
Nxënësit rregullohen pak më drejt.
Fjalët peshohen më shumë.
Ora vazhdon… por nuk është më krejt e njëjta.
E kemi përjetuar këtë shumë herë.
Në ato çaste, mësimdhënia rrezikon të shndërrohet në një skenë—një përpjekje për të treguar më të mirën, por jo gjithmonë më të vërtetën. Dhe pikërisht këtu fillon dilema ime me monitorimin:
A po shohim realitetin, apo një version të përgatitur të tij?
Me kalimin e kohës, kam kuptuar se problemi nuk qëndron te vetë vëzhgimi, por te mënyra se si ai organizohet dhe përjetohet. Kur monitorimi vjen si kontroll, ai mbyll dyer. Kur vjen si mbështetje, ai hap rrugë.
Por ajo që më ka formuar më shumë nuk ka qenë monitorimi.
Ka qenë mentorimi.
Jo ai i shkruar në dokumente, por ai që ndodh në heshtje—në një bisedë para dhe
pas orës, në një këshillë të thjeshtë, në një fjali që të mbetet gjatë në mendje.
Mbaj mend një eksperte që nuk më tha asnjëherë “kështu duhet bërë” as “ këtë e bëre gabim.”
Por më pyeste:
“Si u ndjeve gjatë orës?”
“ Unë u kënaqa , po ti?”
“Çfarë do të ndryshoje herën tjetër?”
Në fillim më dukeshin pyetje të zakonshme.
Më vonë kuptova se ishin pyetje që më mësonin të reflektoj.
Dhe reflektimi është ndoshta forma më e thellë e të mësuarit për një mësues.
Mentorimi, për mua, nuk është thjesht ndihmë.
Është një marrëdhënie.
Një hapësirë ku nuk ke frikë të gabosh, sepse e di që dikush është aty për të të ndihmuar të kuptosh, jo për të të gjykuar.
Siç është thënë edhe nga John C. Crosby, mentorimi është një tru për të nxënë, një vesh për të dëgjuar dhe një shtysë në drejtimin e duhur.
Por për mua, ai është edhe diçka më shumë: është një formë besimi.
Kam parë mësues që ndryshojnë jo sepse u është kërkuar, por sepse janë ndjerë të mbështetur.
Kam parë që një fjalë inkurajuese vlen më shumë se një raport i tërë vlerësimi.
Dhe kam kuptuar se cilësia e një shkolle nuk qëndron vetëm te rregullat apo programet e shkruara në letra, por te njerëzit që janë brenda saj—dhe te mënyra se si ata mbështesin njëri-tjetrin.
Një mentor i mirë nuk është ai që di më shumë.
Është ai që ndan atë që di.
Që dëgjon.
Që të ndihmon të gjesh rrugën tënde, jo të ndjekësh të tijën.
Dhe mbi të gjitha, është ai që nuk ndalon së mësuari.
Sepse në fund, ndoshta kjo është e vërteta më e thjeshtë dhe më e thellë:
Mësuesi më i mirë është ai që mbetet gjithmonë nxënës.
Një mendim për fund
Sot, kur mendoj për monitorimin dhe mentorimin, nuk i shoh më si procese të ndara.
Monitorimi më tregon ku jam.
Mentorimi më ndihmon të di ku mund të shkoj.
Dhe mes këtyre dyve, ndërtohet rruga e vërtetë e një mësuesi.
