Shkolla nuk është vetëm institucion arsimor, por edhe institucion shoqëror që ose riprodhon rendin ekzistues, ose e vë atë në pikëpyetje.
Kur arsimi politizohet, ai rreshtohet në anën e riprodhimit, jo të transformimit shoqëror.
Mësuesi i politizuar bëhet ndërmjetës i ideologjisë dominuese dhe jo i dijes kritike.
Në këtë mënyrë, pabarazitë shoqërore normalizohen dhe paraqiten si “të natyrshme”.
Politizimi i mësuesve funksionon si një mekanizëm i kontrollit simbolik:
nuk imponon dhunë fizike, por bindje mendore dhe pranim pasiv të autoritetit.
Shkolla e politizuar nuk prodhon qytetarë aktivë, por individë të disiplinuar dhe konformistë.
Ajo edukon për përshtatje, jo për ndryshim.
Kur mësuesi i nënshtrohet pushtetit politik, marrëdhënia mësues–nxënës humbet karakterin emancipues dhe shndërrohet në marrëdhënie hierarkike ideologjike.
Nxënësi nuk shihet më si subjekt mendues, por si objekt formësimi shoqëror sipas interesave të pushtetit.
Politizimi i arsimit kontribuon në riprodhimin e elitave dhe në margjinalizimin e grupeve të pafavorizuara, duke e paraqitur suksesin shkollor si meritë individuale dhe jo si produkt të kushteve shoqërore.
Një sistem arsimor i kapur nga politika i mëson nxënësit të pranojnë realitetin, jo ta analizojnë atë;
të binden, jo të pyesin;
të përshtaten, jo të rezistojnë.
Kur arsimi humbet autonominë nga pushteti, shoqëria humbet një nga hapësirat e pakta ku mund të lindë mendimi kritik dhe vetëdija shoqërore.
© AlbanianEducation.net – Të gjitha të drejtat e rezervuara
