Nga perspektiva sociologjike, roli i drejtorit të shkollës mund të kuptohet përmes raportit ndërmjet strukturës dhe agjencisë.
Edhe pse drejtori mban një status formal të lartë në hierarkinë institucionale, fuqia reale e veprimit të tij shpesh kufizohet nga rregullat burokratike, kontrolli institucional dhe ndërhyrjet e jashtme.
Ky rol karakterizohet nga një “paradoks i autoritetit”: përgjegjësi të gjera pa autonomi të mjaftueshme. Si rezultat, drejtori shndërrohet më shumë në menaxher administrativ sesa në lider transformues.
Në të njëjtën kohë, ai ndodhet në një rrjet marrëdhëniesh sociale me pritshmëri shpesh kontradiktore (nga mësimdhënësit, prindërit, institucionet), duke përjetuar presion të vazhdueshëm dhe konflikt rolesh.
Mungesa e shpërblimit proporcional dhe e njohjes simbolike ul prestigjin e pozitës, duke ndikuar në tërheqjen e profesionistëve cilësorë.
Kështu, nuk kemi domosdoshmërisht një “degradim” të rolit në vetvete, por një zhvendosje të tij brenda një sistemi ku kontrolli strukturor dominon mbi lidershipin profesional.
Në këtë kuptim, përmirësimi i këtij posti kërkon ribalancim të marrëdhënies mes autoritetit, autonomisë dhe përgjegjësisë, si dhe rritje të kapitalit social dhe profesional të drejtorit brenda komunitetit arsimor.
