Ora e kujdestarisë në arsimin parauniversitar ka përbërë një komponent të rëndësishëm të procesit edukativo-arsimor.
Megjithatë, pas luftës së fundit në Kosovë, kjo orë është larguar nga orari mësimor dhe nga norma e punës së mësimdhënësve, duke krijuar boshllëqe të dukshme në komunikim, edukim dhe menaxhim të klasës.
Në praktikën e mëhershme, ora e kujdestarisë shërbente si një hapësirë e dedikuar pedagogjike, ku kujdestari i klasës kishte mundësinë të njihte më nga afër nxënësit, të zhvillonte komunikim të drejtpërdrejtë dhe të sinqertë me ta, si dhe të trajtonte çështje që lidhen me sjelljen, përgjegjësitë dhe sfidat e tyre. Po ashtu, kjo orë ofronte mundësi për diskutimin e temave me rëndësi edukative dhe sociale, si dhe për shënimin dhe reflektimin mbi data dhe ngjarje me rëndësi kombëtare e kulturore.
Megjithatë, një ndër mangësitë kryesore të kësaj praktike ka qenë mungesa e një doracaku të standardizuar dhe të strukturuar, çka shpesh e bënte realizimin e orës së kujdestarisë të paunifikuar dhe të varur nga përgatitja individuale e mësimdhënësve.
Nga ana tjetër, përparësitë e kësaj ore kanë qenë të shumta. Ajo ishte e përfshirë në normën e punës dhe kompensohej financiarisht, duke rritur motivimin e mësimdhënësve. Gjithashtu, u mundësonte drejtuesve të institucioneve arsimore të përzgjidhnin kujdestarë kompetentë për menaxhimin e klasave, ndërsa ndikonte drejtpërdrejt në përmirësimin e klimës në klasë dhe në zhvillimin personal e social të nxënësve.
Mungesa e orës së kujdestarisë në sistemin aktual ka sjellë pasoja të prekshme. Në praktikën e përditshme, mësimdhënësit shpesh detyrohen të përdorin kohën e orëve mësimore për të trajtuar çështje organizative dhe probleme të klasës, duke cenuar kështu realizimin e përmbajtjes mësimore. Për më tepër, është dobësuar komunikimi i strukturuar ndërmjet kujdestarit të klasës dhe nxënësve, ndërsa temat edukative dhe sociale trajtohen në mënyrë sporadike ose nuk trajtohen fare.
Në kontekstin aktual, ku organizohen një numër i madh trajnimesh për mësimdhënës, shpesh me vlerë të kufizuar praktike dhe me kosto të konsiderueshme, paraqitet e nevojshme një rishqyrtim i prioriteteve në sistemin arsimor.
Në këtë drejtim, rivendosja e orës së kujdestarisë si pjesë obligative e orarit mësimor, e shoqëruar me hartimin e doracakëve të qartë, të standardizuar dhe praktikë, do të përbënte një ndërhyrje të qëndrueshme dhe me ndikim të drejtpërdrejtë në përmirësimin e cilësisë së arsimit.
Si përfundim, bazuar në rolin e saj të shumëanshëm në zhvillimin akademik, social dhe personal të nxënësve, ora e kujdestarisë duhet të konsiderohet si një komponent thelbësor dhe të bëhet pjesë obligative e sistemit parauniversitar, duke u mbështetur nga politika të qarta institucionale dhe burime të përshtatshme pedagogjike.
