Jo vetëm për atë që shihej, por për mënyrën si u gjykua: shpejt, verbërisht dhe pa asnjë përpjekje për ta kuptuar prapavijën.
Me miliona reaguan me gishtin në ajër, pa pyetur:
çfarë energjie po prodhohej, kush po goditej realisht, dhe pse gjithmonë shënjestër bëhet mësimdhënësi.
Po, është e vërtetë: mësimdhënësi nuk ka bërë mirë që iu përgjigj nxënësit me të njëjtën teknikë goditjeje.
Shkolla nuk është ring.
Autoriteti nuk ndërtohet me dorë.
Por po aq e vërtetë është edhe kjo:
mësimdhënësi është njeri prej mishi e gjaku, jo makinë durimi.
Çdo njeri do të ishte ndier rëndë i fyer, i poshtëruar dhe i cenuar kur një nxënës vepron në mënyrë të çrregullt ndaj dikujt që është shkrirë si qiri për mësimdhënie.
Këtu qëndron padrejtësia më e madhe e opinionit publik: u gjykua reagimi, por u hesht për provokimin.
U dënua momenti, por u harrua procesi.
Dhuna nuk justifikohet as nga nxënësi, as nga mësimdhënësi.
Por as linçimi publik nuk është edukim.
Ai është vetëm spektakël, ku fajin e mban gjithmonë ai që s’ka mikrofon.
Nëse duam shkollë të shëndoshë, duhet të flasim për respekt të ndërsjellë, për autoritet institucional, dhe për mbështetje reale për mësimdhënësin, jo për gjyqe popullore në rrjete sociale.
PS:
Sepse sot u sulmua një mësimdhënës.
Nesër, me këtë logjikë,
do të sulmohet vetë ideja e arsimit.
