Nga Raimonda Sino: Ditari im “i pashkruar” – për sfidat dhe buzëqeshjet që na mbushin ditën

- Advertisement5 -

Të dashur kolegë, mësues të ciklit fillor!

- paragrafi 1 -

Të gjithë e dimë atë ndjesinë e orës 8:00 të mëngjesit, kur 20 apo 30 nxënës me sy plot pritshmëri na shohin sapo hyjmë në klasë. Në duart tona nuk mbajmë thjesht libra dhe fletore, por zanafillën e çdo profesioni tjetër. Por, le të jemi të sinqertë: të mësosh nxënësit e sotëm, që rriten mes teknologjisë, kërkon shumë më tepër sesa vetëm shkumësin dhe dërrasën e zezë.

- Advertisement - M1

Dilema jonë e përditshme: Teoria apo praktika?

Në arsimin shqiptar po flasim gjithnjë e më shumë për “kompetencat”. Por çfarë do të thotë kjo në klasën e parë apo të pestë? Nuk është më qëllimi që nxënësi të mësojë përmendësh hapat e një veprimi matematikor, por të dijë të llogarisë vlerën e produkteve kur shkon me prindërit në market. Suksesi nuk është vetëm të lexuarit rrjedhshëm, por aftësia e fëmijës për të na treguar se si u ndje kur e lexoi atë tekst.

“3 Sekrete” që funksionojnë në klasat tona.

- Advertisement - m2

Duke ndarë përvojën me ju, kam vënë re se disa ndryshime të vogla bëjnë diferencën e madhe:

Mësimi përmes lojës: Edhe koncepti më i vështirë i matematikës bëhet i thjeshtë nëse kthehet në një garë të vogël. Digjitalizimi nuk është armiku ynë; platformat si Wordwall,Kahoot, phet.colorado,etj, janë thjesht “shkumësi modern” që fëmijët e sotëm e kuptojnë më mirë.
Klasa si komunitet: Një nxënës që ndihet i sigurt emocionalisht, mëson dy herë më shpejt. Krijimi i një rutine ku çdo fëmijë ndihet i dëgjuar (qoftë edhe përmes një “minute të ndjenjave” në mëngjes) ul nivelin e stresit dhe rrit përqendrimin.
Lidhja me jetën reale: Kur mësojmë për mjedisin, le të dalim në oborr. Kur mësojmë për peshat, le të prekim objektet. Përgjigjja për pyetjen “Mësuese, pse po e mësojmë këtë?”duhet të jetë gjithmonë e lidhur me botën jashtë dritares.

Një mesazh për ju, kolegë

E di që shpesh ndihemi të mbingarkuar me plane, ditarë, vlerësime e platforma si SMIP. Por, mos harroni:

Asnjë teknologji nuk e zëvendëson dot buzëqeshjen e mësuesit kur nxënësi mëson shkronjën e parë.

Ne jemi arkitektët e parë të shoqërisë sonë. Çdo durim që tregoni me një fëmijë që has vështirësi dhe çdo metodë e re që kërkoni e përgatitni natën vonë në shtëpi, nuk është thjesht punë , është një investim i çmuar. Këtë përkushtim do ta shohim të gjithë pas 10 apo 20 vitesh, tek qytetarët e vlefshëm që po rrisim sot.

Vazhdoni të frymëzoni, sepse kjo është ajo që mbetet në zemrat e nxënësve tanë!