Në një shoqëri ku rrugët shpesh janë të rrëshqitshme dhe drejtimet të paqarta, ekziston një figurë që qëndron si barrierë mbrojtëse, e vendosur në buzë të një gremine të padukshme. Ajo figurë është mësuesi.
Mbi të përplasen hallet familjare të nxënësit, mungesat, plagët e padukshme që fëmijët i sjellin nga shtëpia. Mbi të bien vështirësitë shëndetësore, lodhjet mendore, ankthi, pasiguria, rebelimi. Mbi të rëndojnë edhe boshllëqet e sistemit, kërkesat e pafundme, rregullat që ndryshojnë, pritshmëritë që rriten. Dhe në fund, si në një aksident të madh shoqëror, të gjitha përplasjet kërkojnë një vend ku të ndalen, dhe ai vend bëhet mësuesi.
Ai shndërrohet në barrierë sigurie, si ato që vendosen anës rrugëve për të mos lejuar rënien në humnerë. Përthith goditjet, mban peshën, zbut përplasjet. Ndonjëherë bëhet edhe tabelë qitjeje, ku shigjetat e pakënaqësive drejtohen pa kursim. Gabimet, dështimet, zhgënjimet shpesh gjejnë adresën më të lehtë: mësuesin.
Por harrohet një e vërtetë e thjeshtë: mësuesi nuk është prej metali. Ai është pjesë e së njëjtës shoqëri që përpiqet të mbajë. Ka familjen e tij, shqetësimet e tij, lodhjen e tij. Ka net pa gjumë, ditë të vështira, plagë që nuk duken. Ka ndjenja njerëzore që lëndohen dhe një shpirt që, edhe pse i fortë, mund të thyhet.
Dhe megjithatë, çdo mëngjes ai kthehet sërish në vendin e tij. Jo sepse nuk ndjen peshën, por sepse beson se përplasjet duhet të zbuten, se dikush duhet të qëndrojë mes rrezikut dhe së ardhmes. Mësuesi nuk është vetëm ai që mëson: është ai që mbron, që përthith, që qëndron.
Por edhe barrierat më të forta kanë nevojë për mirëmbajtje. Edhe mësuesi ka nevojë për mirëkuptim, për respekt, për një dorë që ta mbështesë. Sepse kur ai që mbron të gjithë dobësohet, rreziku nuk është vetëm i tij, por i të gjithëve.
Mësuesi nuk është i pathyeshëm. Ai është thjesht një njeri që, çdo ditë, zgjedh të qëndrojë në vijën e parë.
