Unë jam një fëmijë. Ndoshta nuk di shumë për botën, por ndiej shumë gjëra. Ndonjëherë më duket sikur askush nuk i kupton ato që kam brenda.
Dita ime fillon herët. Zgjohem, përgatitem për në shkollë dhe mundohem të bëj gjithçka siç duhet. Të jem i mirë, të mësoj, të mos gaboj. Por nuk është gjithmonë e lehtë. Ka ditë kur lodhem, kur nuk kam dëshirë, kur dua vetëm të rri pak më gjatë në shtrat dhe të mos mendoj për detyra, nota apo pritshmëri.
Shkolla është e rëndësishme, e di. Por ndonjëherë më duket sikur është shumë. Shumë mësime, shumë detyra, shumë krahasime. “Pse nuk je si ai?” ose “Mund të bësh më mirë.” Ndoshta mundem… por ndonjëherë thjesht dua të më thonë “je mirë kështu si je”.
Edhe kur kthehem në shtëpi, dita nuk mbaron. Ka detyra të tjera, rregulla, orare. Prindërit e mi më duan, e di këtë. Por ndonjëherë më duken të largët. Janë të zënë, të lodhur, ose të shqetësuar për gjëra që unë nuk i kuptoj plotësisht. Kur dua të flas, ata më thonë “më vonë”. Dhe ai “më vonë” ndonjëherë nuk vjen kurrë.
Ka raste kur bëj gabime. Jo sepse dua, por sepse po mësoj. Por kur më qortojnë fort, më duket sikur nuk jam mjaftueshëm i mirë. Unë nuk kam nevojë vetëm për rregulla… kam nevojë edhe për përqafime, për durim, për dikë që të më dëgjojë pa më gjykuar.
Edhe shoqëria nuk është gjithmonë e lehtë. Ka miq që të bëjnë të ndihesh mirë, por ka edhe momente kur ndihesh jashtë, i lënë mënjanë. Ndonjëherë krahasohemi, ndonjëherë lëndojmë njëri-tjetrin pa e kuptuar. Dhe kjo dhemb, edhe pse jemi të vegjël.
Teknologjia është pjesë e jetës sime. Telefon, internet, lojëra… janë argëtuese, por ndonjëherë më marrin shumë kohë. Ndonjëherë më bëjnë të harroj të luaj jashtë, të flas më shumë, të qesh më shumë.
Unë nuk jam perfekt. Jam duke u rritur. Kam nevojë për udhëzim, por edhe për mirëkuptim. Kam nevojë për kufij, por edhe për liri që të provoj, të gaboj dhe të mësoj.
Ndoshta nuk i them gjithmonë këto gjëra me zë të lartë… por i ndiej çdo ditë.
Dhe nëse do të kërkoja vetëm një gjë, do të ishte kjo:
më dëgjoni pak më shumë. Jo vetëm me vesh…por edhe me zemër.
