Kur ma dhatë dhuratën, nuk fola menjëherë.
E mbajta në duar dhe ndjeva diçka që nuk përkthehet lehtë me fjalë. Ishte më shumë se një objekt. Ishte një kujtim i gjallë i gjithë kohës sonë bashkë.
“Që të kujtosh dritëzat e tua, zysha diellore…”
I lexova këto fjalë disa herë. Dhe në atë çast kuptova se ndonjëherë mësuesi mendon se po jep dritë, por në të vërtetë janë nxënësit ata që e ndezin atë.
Sot nuk jam më mësuesja juaj në klasë. Nuk do të jem më përballë jush çdo mëngjes, nuk do të dëgjoj zërat tuaj duke kërkuar shpjegime apo duke qeshur në fund të orës. Dhe po, kjo lë një boshllëk të vogël në zemër.
Por ajo që kemi ndërtuar nuk mbaron me një rol.
Unë nuk do të jem më “zysha” me ditar në dorë.
Do të jem ajo që ju beson edhe kur ju vetë dyshoni.
Do të jem ajo që ju dëgjon kur keni nevojë të flisni.
Do të jem pranë jush si shoqe, si mbështetëse, si njeri.
Sepse marrëdhëniet e vërteta nuk janë të lidhura vetëm me klasën. Ato janë të lidhura me kujdesin, me respektin, me dashurinë që krijohet çdo ditë, pa zhurmë.
Dhurata juaj do të qëndrojë si kujtesë se kam pasur përpara jo thjesht nxënës, por zemra të bukura. Dhe nëse më quajtët “diellore”, është sepse ju vetë keni qenë dritë në jetën time.
Roli im ndryshon.
Por krenaria për ju, jo.
Dashuria për ju, jo.
Besimi tek ju, kurrë.
Dhe ky është një premtim i heshtur:
nuk jam më mësuesja juaj…
por do të jem gjithmonë pranë jush.
