Shkolla shqipe e viteve ’90-ta
Vitet e nëntëdhjeta mbeten një nga periudhat më të lavdishme dhe më sfiduese në historinë e arsimit shqiptar në Kosovë. Ishte koha kur shkolla shqipe nuk ishte vetëm vend i mësimit, por edhe fortesë e dijes, e qëndresës, e dinjitetit kombëtar dhe e atdhedashurisë.
Në ato vite të vështira, kur padrejtësia përpiqej të shuante gjuhën, kulturën dhe identitetin tonë kombëtar, mësimdhënësit shqiptarë u shndërruan në roje të dijes dhe të ardhmërisë së kombit. Ata nuk u përkulën para presioneve, kërcënimeve dhe pengesave të shumta. Përkundrazi, me përkushtim të rrallë vazhduan misionin e tyre fisnik: edukimin e brezave të rinj.
Shkollat u zhvendosën nëpër shtëpi private, bodrume, garazhe dhe ambiente të improvizuara. Bankat mungonin, librat ishin të pakët, kushtet ishin të vështira, por vullneti ishte i pathyeshëm. Çdo orë mësimi ishte një fitore e vogël mbi errësirën, ndërsa çdo nxënës që mësonte shqip ishte një dëshmi e gjallë e qëndresës sonë kombëtare.
Mësimdhënësit e asaj kohe bartnin mbi supe një përgjegjësi të jashtëzakonshme. Ata nuk ishin vetëm arsimtarë; ishin edukatorë, këshilltarë, frymëzues dhe mbrojtës të vlerave kombëtare. Me shembullin e tyre u mësonin nxënësve se dija është arma më e fuqishme dhe se liria fitohet edhe përmes librave e shkollës.
Në shkollën shqipe të viteve ’90-ta mbizotëronin respekti, edukata, disiplina dhe dashuria për atdheun. Nxënësit mësonin jo vetëm matematikë, histori apo gjuhë shqipe, por edhe vlerat e krenarisë kombëtare, të solidaritetit dhe të sakrificës për të mirën e përbashkët.
Familjet shqiptare u bënë pjesë e pandashme e këtij misioni. Prindërit hapën dyert e shtëpive për arsimin shqip, duke e kuptuar se mbrojtja e shkollës ishte mbrojtje e së ardhmes së fëmijëve dhe e vetë kombit.
Shkolla shqipe e viteve ’90-ta ishte shkollë e sakrificës, por edhe e shpresës. Ajo rriti një brez që më vonë do të merrte mbi supe përgjegjësitë e ndërtimit të Kosovës së lirë.
Sot, kur kujtojmë atë dekadë, përulemi me respekt para të gjithë mësimdhënësve që mbajtën ndezur dritën e dijes në kohët më të errëta. Ata dëshmuan se arsimi nuk është vetëm profesion, por mision kombëtar.
Prandaj, vitet ’90-ta do të mbeten përgjithmonë simbol i qëndresës, i dinjitetit, i atdhedashurisë dhe i besimit se dija është themeli më i fortë mbi të cilin ndërtohet liria dhe e ardhmja e një kombi.
