Ndërsa po mbyllet edhe një vit mësimor, është koha të bëjmë bilancin e vërtetë të arsimit tonë. Jo vetëm të numërojmë ditët e mbajtura të mësimit, testet e zhvilluara dhe raportet e shkruara, por të pyesim veten: çfarë kushtesh u ofruam nxënësve tanë gjatë këtij viti?
A mund të flasim për shkolla të shekullit XXI kur shumë prej tyre ende nuk kanë laboratorë funksionalë për fizikë, kimi dhe biologji? Kur eksperimentet mësohen vetëm në teori, ndërsa praktika mbetet një ëndërr e parealizuar?
A mund të quhen moderne shkollat që nuk kanë biblioteka të pasura, ku nxënësit të gjejnë librin, dijen dhe frymëzimin? Si mund të kërkojmë kulturë leximi kur mungojnë kushtet bazë për lexim?
A mund të flasim për zhvillim të gjithanshëm kur shumë shkolla ende nuk kanë salla sportive dhe terrene të rregulluara për aktivitet fizik? Kur sporti trajtohet si luks e jo si nevojë e domosdoshme për fëmijët?
Në epokën e inteligjencës artificiale, të teknologjisë digjitale dhe të klasave interaktive, shumë nxënës vazhdojnë të mësojnë pa tabela digjitale, pa pajisje moderne dhe pa qasje të mjaftueshme në teknologji.
Gjatë vitit dëgjuam shumë për teste, vlerësime, anketa dhe matje të rezultateve. Por a mund të matet cilësia e arsimit vetëm me teste? A është e drejtë të kërkojmë rezultate të larta nga nxënësit, kur kushtet e punës mbeten larg standardeve që kërkon arsimi bashkëkohor?
Në fund të vitit mësimor duhet të kemi guximin të pranojmë se arsimi nuk përmirësohet vetëm duke testuar nxënësit. Ai përmirësohet duke investuar në laboratorë, biblioteka, teknologji, terrene sportive dhe në dinjitetin e mësimdhënësit.
Nxënësit tanë meritojnë më shumë sesa statistika të bukura në raporte. Ata meritojnë shkolla që i përgatisin për jetën, për tregun e punës dhe për sfidat e shekullit XXI.
Ndaj, në prag të mbylljes së këtij viti mësimor, pyetja mbetet e hapur:
A po ndërtojmë vërtet shkolla të shekullit XXI, apo vetëm po i quajmë të tilla?
