Në çdo fillim viti shkollor, në çdo hyrje në klasë, mësimdhënësi përballet me një sfidë të heshtur: si të ndezë dritën e dijes në sytë e nxënësve.
Por kjo dritë nuk ndizet me fjalë të thata, as me detyra të shumta, as me rregulla të forta.
Ajo ndizet vetëm kur brenda vetë mësimdhënësit digjet një zjarr i brendshëm – motivimi.
Prandaj, para se të kërkojmë nga nxënësit të jenë të përkushtuar, të etur për dije e të gatshëm për përpjekje, duhet të pyesim veten: a jemi ne vetë të motivuar?
Motivimi i mësimdhënësit nuk është luks, është domosdoshmëri. Ai nuk lind vetëm nga paga, as nga kushtet e punës, as nga vlerësimet formale. Ai buron nga një ndjenjë më e thellë – nga vetëdija se po ndërtojmë të ardhmen përmes brezave që kemi përballë. Kur mësimdhënësi e ndien këtë mision, çdo vështirësi bëhet më e lehtë, çdo lodhje merr kuptim, çdo ditë pune kthehet në një hap drejt një qëllimi më të madh.
Por realiteti nuk është gjithmonë i lehtë. Ngarkesat e shumta, ndryshimet e vazhdueshme në arsim, mungesa e motivimit institucional, zbrazja e bankave shkollore për shkak të migrimit – të gjitha këto ndikojnë në shpirtin e mësimdhënësit. Në këto rrethana, është e natyrshme që energjia të bjerë, që entuziazmi të zbehet. Megjithatë, pikërisht në këto momente del në pah forca e vërtetë e edukatorit: aftësia për t’u ringritur, për të gjetur kuptim edhe kur rrethanat nuk janë të favorshme.
Motivimi për vete fillon me reflektim. Të kujtojmë pse zgjodhëm këtë profesion. Të rikthehemi te emocionet e para kur hymë në klasë, te buzëqeshjet e nxënësve, te suksesi i tyre i parë, te falënderimet e sinqerta. Janë këto kujtime që ushqejnë shpirtin dhe e mbajnë gjallë pasionin. Një mësimdhënës që kujton rrënjët e tij, nuk humbet lehtë drejtimin.
Gjithashtu, motivimi ushqehet me zhvillim të vazhdueshëm. Një mësimdhënës që mëson çdo ditë, që kërkon metoda të reja, që përshtatet me kohën, mbetet i gjallë në profesionin e tij. Nxënësit e ndiejnë këtë energji. Ata nuk ndjekin vetëm librin, ata ndjekin shembullin.
Nëse shohin një mësimdhënës që është i përkushtuar, kërkues dhe i pasionuar, edhe ata frymëzohen të bëhen të tillë.
Motivimi lidhet ngushtë edhe me marrëdhënien që krijojmë me nxënësit. Një fjalë e mirë, një vlerësim i sinqertë, një mirëkuptim në momentin e duhur – këto janë ura që ndërtojnë besim. Kur nxënësi ndjen se respektohet dhe vlerësohet, ai hapet, përfshihet dhe fillon të besojë në vetvete. Dhe kjo është një nga arritjet më të mëdha të mësimdhënësit.
Nuk duhet harruar se mësimdhënësi është edhe model. Nxënësit nuk mësojnë vetëm nga ajo që u themi, por nga ajo që jemi. Nëse ne jemi të lodhur, të painteresuar dhe të demotivuar, ata do ta pasqyrojnë këtë gjendje. Por nëse ne jemi të gjallë, të përkushtuar dhe plot besim, kjo energji përhapet në klasë si një valë e padukshme, por e fuqishme.
Prandaj, motivimi nuk është vetëm çështje personale, është përgjegjësi profesionale. Të motivojmë veten do të thotë të hapim rrugën për të motivuar të tjerët. Të ndezim një dritë brenda vetes, për të ndriçuar më pas rrugën e nxënësve tanë.
Në fund, duhet ta pranojmë një të vërtetë të thjeshtë: nxënësit nuk kanë nevojë për mësimdhënës të përsosur, por për mësimdhënës të motivuar. Sepse motivimi është forca që e kthen dijen në dashuri, përpjekjen në sukses dhe shkollën në një vend ku ndërtohet e ardhmja.
Le të fillojmë nga vetja. Sepse vetëm një mësimdhënës i motivuar mund të krijojë nxënës të motivuar. Dhe vetëm nxënësit e motivuar mund të ndërtojnë një shoqëri të fortë, të ditur dhe me vlera.
