Njoftimi i MASHTI-it për rishikimin e Kurrikulës vjen si një përpjekje e vonuar për të korrigjuar një proces që prej vitesh ka prodhuar më shumë paqartësi sesa përparim në arsimin kosovar.
Në vend se të shihet si një reformë e guximshme, kjo nismë po perceptohet nga shumë mësimdhënës si pranim i heshtur i një dështimi të gjatë institucional.
Që nga implementimi i kurrikulës aktuale, shkollat janë lënë shpesh pa orientim të qartë, pa mbështetje të mjaftueshme profesionale dhe pa materiale të përshtatura. Trajnimet kanë qenë sporadike, formale dhe shpesh të shkëputura nga realiteti i klasës.
Mësimdhënësve u është kërkuar të zbatojnë një kurrikulë moderne, ndërkohë që kushtet në terren mbeten të vjetruara dhe të papërshtatshme.
Faktet janë të qarta dhe alarmante: rezultatet e dobëta të nxënësve në vlerësime kombëtare dhe ndërkombëtare, vështirësitë në shkrim-lexim funksional, rënia e motivimit për të mësuar dhe mungesa e kompetencave bazë janë dëshmi se modeli aktual nuk po funksionon. Këto nuk janë thjesht statistika — janë pasoja direkte të një sistemi që ka eksperimentuar mbi gjenerata të tëra pa një plan të qëndrueshëm dhe pa llogaridhënie.
Ndërkohë, shkollat përballen me klasa të mbingarkuara, mungesë të teknologjisë, ikje masive të nxënësve për shkak të migrimit, lodhje profesionale të mësimdhënësve dhe burokraci në rritje. Në këtë kontekst, rishikimi i kurrikulës rrezikon të jetë vetëm një tjetër veprim kozmetik, nëse nuk shoqërohet me reforma reale strukturore.
Ajo që e bën këtë proces edhe më shqetësues është mungesa e një reflektimi të hapur institucional: Kush mban përgjegjësi për pasojat e deritanishme? Kush jep llogari për vitet e humbura të nxënësve? Pa një analizë të sinqertë të gabimeve të së kaluarës, çdo rishikim mbetet i cunguar dhe i pabesueshëm.
Rishikimi i kurrikulës nuk duhet të shërbejë si justifikim për vonesat e MASHTI-it, por si një moment llogaridhënieje, korrektimi dhe ndryshimi real. Përndryshe, rrezikojmë të riciklojmë të njëjtat probleme me një emër të ri.
Në fund, pyetja nuk është vetëm “A po rishikohet kurrikula?”, por “Pse u deshën kaq shumë vite për të pranuar se diçka nuk po funksionon?” Sepse në arsim, çdo vonesë institucionale paguhet nga nxënësit — dhe kjo është kostoja më e rëndë që një shtet mund t’i lejojë vetes.
© AlbanianEducation.net – Të gjitha të drejtat e rezervuara
