Sa herë publikohen rezultatet e dobëta të nxënësve, lind e njëjta pyetje: Kush e ka fajin? Përgjigjja nuk është e thjeshtë, sepse arsimi nuk po fundoset nga një njeri apo nga një institucion i vetëm. Ai fundoset nga një varg dështimesh që janë grumbulluar ndër vite.
Së pari, politizimi i arsimit ka dëmtuar rëndë meritokracinë. Emërimet në pozita udhëheqëse duhet të bazohen në profesionalizëm dhe integritet.
Së dyti, mësimdhënësi është lënë shpesh vetëm përballë sfidave. Pa mbështetje dhe respekt shoqëror nuk mund të priten rezultate të jashtëzakonshme.
Së treti, familja po e humb gjithnjë e më shumë rolin edukues. Edukimi fillon në shtëpi dhe kërkon bashkëpunim të ngushtë me shkollën.
Edhe nxënësi është pjesë e kësaj tabloje. Teknologjia duhet të shërbejë si mjet për dije dhe jo si zëvendësim i saj.
Nuk mund të anashkalohet as fakti se cilësia e arsimit mbetet një sfidë serioze. Rezultatet e vlerësimeve kombëtare dhe ndërkombëtare, si dhe analizat e ekspertëve të arsimit, kanë treguar vazhdimisht nevojën për reforma të mirëfillta, forcimin e meritokracisë, rritjen e cilësisë së mësimdhënies dhe llogaridhënies në të gjitha nivelet e sistemit arsimor.
Arsimi është përgjegjësi e përbashkët. Duhet t’i kthejmë dinjitetin mësuesit, përgjegjësinë prindit, motivimin nxënësit dhe meritokracinë sistemit.
Arsimi nuk është shpenzim. Arsimi është investimi më i madh që një shtet mund t’i bëjë vetes.
