Një kohë kur bota ecën me hapa të shpejtë drejt dijes, inovacionit dhe teknologjisë, shkolla jonë duket sikur ka mbetur pas në një udhëkryq pa drejtim. Ajo që duhet të ishte tempulli i dijes, sot shpesh është kthyer në një hapësirë ku suksesi është i paqartë, përpjekja e pavlerësuar dhe motivimi në rënie të lirë.
Suksesi në shkollë nuk është më gjithmonë fryt i punës dhe përkushtimit. Në shumë raste, ai është bërë një rastësi e ndikuar nga faktorë të jashtëm: presioni i prindërve për nota të larta, tolerimi i mediokritetit dhe mungesa e një sistemi të drejtë që mbështet meritokracinë.
Në këtë realitet të turbullt, marrëdhënia mes mësuesit dhe prindit është dobësuar ndjeshëm. Aty ku dikur kishte bashkëpunim dhe mirëkuptim, sot shpesh ka keqkuptime dhe përplasje.
Një tjetër plagë e thellë është humbja e interesimit nga nxënësit. Mësimi bëhet detyrim, jo dëshirë.
E si mund të kërkojmë cilësi, kur mungojnë kushtet bazë? Shkolla shpesh nuk ka laboratorë, biblioteka dhe teknologji moderne.
Mbi të gjitha, ndërhyrja e politikës në arsim e ka dëmtuar rëndë këtë sistem.
Të gjitha këto probleme krijojnë një zinxhir që e dobëson arsimin në tërësi.
Prandaj duhet thënë qartë: kjo nuk është shkolla e shekullit XXI.
Sepse pa arsim të fortë, nuk ka të ardhme të sigurt.
