Tempulli që po rrënohet para syve tanë
Reagim kritik për situatën në arsimin kosovar
Arsimi dikur quhej tempulli i dijes, vendi ku ndërtohej e ardhmja e një kombi. Sot, për fat të keq, ky tempull po rrënohet para syve tanë. Jo nga tërmetet, jo nga luftërat, por nga neglizhenca, papërgjegjësia dhe heshtja e atyre që duhet ta mbrojnë.
Në vend që shkollat të jenë qendra dijeje, shpesh po shndërrohen në hapësira mbijetese.
Mungesa e investimeve serioze, politizimi i institucioneve arsimore, emërimet pa meritë dhe zbehja e autoritetit të mësuesit kanë krijuar një gjendje alarmante. Nxënësi sot shpesh humbet mes programeve të ngarkuara, teksteve të dobëta dhe mungesës së motivimit.
Mësuesi, dikur figura më e respektuar e shoqërisë, sot përballet me nënçmim, presion dhe lodhje të pafundme. Nga ai kërkohet gjithçka, por i jepet pak. I kërkohet cilësi pa kushte, sukses pa mbështetje dhe rezultate pa mjete pune. Një shoqëri që e dobëson mësuesin, në fakt po dobëson vetveten.
Prindërit shpesh janë të zhgënjyer, nxënësit të hutuar, ndërsa institucionet vazhdojnë me deklarata të bukura e pak veprime konkrete. Çdo reformë nis me zhurmë dhe mbaron në harresë. Ndërkohë gjeneratat kalojnë dhe humbin kohën më të çmuar të jetës së tyre.
A është kjo rruga që meriton Kosova? Një vend që ka sakrifikuar shumë për liri nuk mund të lejojë robërimin nga padija. Arsimi nuk është sektor dytësor; ai është themeli mbi të cilin ngrihet shteti. Nëse themeli çahet, gjithçka mbi të lëkundet.
Duhet kthyer urgjentisht dinjiteti i shkollës, respekti për mësuesin, serioziteti në menaxhim dhe meritokracia në punësim. Duhet investuar në laboratorë, biblioteka, trajnime reale dhe kushte të denja pune. Mbi të gjitha, duhet vullnet i sinqertë për ndryshim.
Tempulli i dijes ende nuk është shembur plotësisht. Por po rrënohet dita-ditës. Nëse vazhdojmë të heshtim, nesër do të jetë vonë për ta rindërtuar.
