Çdo mëngjes, në oborret e shkollave, shihen fëmijë të vegjël me çanta të mëdha mbi shpinë, që duken sikur mbajnë më shumë se librat e dijes. Ata mbajnë një barrë që shpesh është më e rëndë se mosha e tyre. Kjo barrë, e heshtur por e përditshme, ndikon në rritjen, shëndetin dhe gëzimin e fëmijërisë së tyre.
Hapat e vegjël, shpatullat e përkulura dhe fytyrat e lodhura tregojnë më shumë sesa fjalët. Çantat e rënda ua rëndojnë shpinën, ua lodhin trupin dhe ua prishin qëndrimin. Dhimbjet e shpinës dhe të qafës bëhen shoqëruese të përditshme të fëmijëve, duke ua marrë ngadalë energjinë dhe buzëqeshjen. Ajo që duhet të jetë një rrugë plot gëzim drejt shkollës, shpesh shndërrohet në një udhëtim të lodhshëm.
Por barra nuk është vetëm fizike. Ajo prek edhe shpirtin e fëmijës. Lodhia, stresi dhe ndjenja e rëndesës e bëjnë fëmijën të ndihet i ngarkuar që herët. Disa fëmijë humbasin dëshirën për të shkuar në shkollë, jo sepse nuk duan të mësojnë, por sepse trupi i tyre i vogël nuk mund të përballojë peshën që u vendoset çdo ditë mbi shpinë.
Fëmijëria duhet të jetë kohë loje, vrapi dhe ëndrrash, jo dhimbjeje dhe lodhjeje. Prindërit, mësuesit dhe shoqëria kanë përgjegjësi të mos i lënë fëmijët të rriten të përkulur nga pesha e çantave. Një përzgjedhje më e kujdesshme e librave, përdorimi i mjeteve digjitale dhe çantat ergonomike mund të bëjnë ndryshim të madh në jetën e tyre të përditshme.
Në fund, duhet të pyesim veten: a po u japim fëmijëve dije për t’i ngritur lart, apo po u vendosim barrë që i përkul para kohe? Le ta lehtësojmë shpinën e tyre, që të ecin drejt së ardhmes të drejtë, të shëndetshëm dhe me buzëqeshje.
