Sa herë afrohet Testi i Arritshmërisë, në fytyrat e shumë nxënësve nuk shihet entuziazmi për të treguar atë që dinë, por frika, pasiguria dhe ankthi. Duke i parë nga afër, shpesh më lind pyetja: A është ky test vërtet një matës i dijes, apo një provë e aftësisë për ta përballuar stresin?
Kam parë nxënës që gjatë gjithë vitit kanë qenë të shkëlqyer, të përkushtuar dhe të zellshëm, por në ditën e testit janë bllokuar nga emocionet. Duart u dridhen, mendimet u ngatërrohen dhe njohuritë që i kanë fituar me shumë mund sikur zhduken për një çast. Në ato momente, nuk mungon dija, por mungon qetësia. Është e dhimbshme të shohësh një fëmijë që del nga salla me lot në sy, duke menduar se ka zhgënjyer veten, prindërit dhe mësuesit.
Asnjë test nuk duhet ta bëjë një fëmijë të ndihet i pavlerë. Një rezultat nuk mund të tregojë ëndrrat, përkushtimin, netët e kaluara duke mësuar dhe përpjekjen e bërë gjatë gjithë vitit. Çdo fëmijë ka talentin, ritmin dhe mënyrën e vet për të mësuar. Pikët mund të matin një ditë, por nuk mund të matin vlerën e një njeriu.
Prandaj, Testi i Arritshmërisë nuk duhet të jetë një burim frike, por një mundësi për të treguar njohuritë në një atmosferë të qetë dhe mbështetëse. Detyra jonë si mësues dhe prindër është t’u japim fëmijëve besim, kurajë dhe siguri, në mënyrë që ata të hyjnë në test me bindjen se, pavarësisht rezultatit, vlera e tyre nuk përcaktohet nga një numër pikësh.
Sepse suksesi i vërtetë nuk është vetëm rezultati në një test. Suksesi është të mos heqësh dorë, të vazhdosh të mësosh, të besosh në veten tënde dhe të ecësh përpara, edhe kur rruga duket e vështirë.
