Fëmijët e klasave 1 deri në 5, pothuajse pa përjashtim, e simpatizojnë mësuesen e tyre. Që nga dita e parë kur ata hyjnë në shkollë me çantë në shpinë dhe zemër plot emocion, mësuesja bëhet personi më i rëndësishëm i botës së tyre të vogël. Ajo është drita që i udhëheq në rrugën e dijes dhe zëri i butë që i qetëson kur ndihen të pasigurt.
Mësuesja është ajo që na merr dorën për herë të parë dhe na mëson të shkruajmë shkronjën e parë. Ajo na ndihmon të lexojmë fjalën e parë, të numërojmë hapat e parë drejt dijes dhe të besojmë se edhe ne mund t’ia dalim. Me durim të pafund, ajo na shpjegon, na korrigjon dhe na përgëzon, duke na dhënë krahë për të fluturuar më lart.
Nxënësit nuk e shohin mësuesen vetëm si udhëheqëse të dijes, por edhe si model për t’u ndjekur. Ata përpiqen ta kopjojnë veshjen e saj, mënyrën se si flet, ecën, buzëqesh dhe sillet. Çdo gjest i mësueses bëhet shembull për ta. Në botën e fëmijëve, mësuesja është figura ideale që ata duan t’i ngjajnë.
Sa herë që fëmijët pyeten për profesionin e tyre në të ardhmen, përgjigjja vjen e pastër dhe e sinqertë: “Dua të bëhem mësues/e.” Kjo përgjigje lind nga dashuria dhe admirimi që ata ndjejnë për mësuesen e tyre, nga mënyra se si ajo i trajton me respekt, i dëgjon me vëmendje dhe i mëson të jenë njerëz të mirë.
Mësuesja nuk na mëson vetëm lëndët shkollore, por edhe vlera jetësore: mirësinë, ndershmërinë, bashkëpunimin dhe besimin në vetvete. Ajo është edukatore e mendjes dhe e zemrës. Në sytë e nxënësve, ajo është forcë, durim dhe dashuri e pakushtëzuar.
Për shumë fëmijë, mësuesja mbetet frymëzim për gjithë jetën. Ajo është njeriu që u besoi i pari, që i mbështeti dhe që i ndihmoi të zbulojnë ëndrrat e tyre.
Prandaj, kur fëmijët ëndërrojnë për të ardhmen, ata e shohin veten në rolin e mësueses, duke u dhënë dashuri, dije dhe shembull brezave të rinj, ashtu siç ua dha dikur mësuesja e tyre.
