Në një shoqëri ku shkolla duhet të jetë hapësira më e sigurt për zhvillimin intelektual dhe emocional të fëmijëve, çdo sjellje e papërshtatshme nga ana e mësuesit përbën jo vetëm një shkelje etike, por edhe një plagë të thellë sociale.
Rasti i fundit i një mësueseje që u fliste nxënësve me fjalë vulgare dhe fyese nuk është thjesht një incident i izoluar; ai pasqyron një fenomen më të gjerë njerëzor: humbjen e vetëkontrollit dhe të përgjegjësisë në rolet autoritare.
Mësuesi nuk është vetëm transmetues i dijes. Ai është model sjelljeje, udhërrëfyes moral dhe figurë autoriteti që ndikon drejtpërdrejt në formimin e personalitetit të nxënësve. Kur ky autoritet përdor gjuhë ofenduese, raporti edukativ prishet dhe zëvendësohet nga frika, pasiguria dhe mosbesimi. Nxënësit nuk shohin më një mësues, por një burim stresi.
Dhuna verbale shpesh minimizohet sepse nuk lë shenja fizike, por pasojat e saj psikologjike janë të thella ,ulje e vetëvlerësimit, ankth, mbyllje në vetvete dhe humbje e motivimit për të mësuar. Kur ajo vjen nga një figurë që duhet të mbrojë dhe të edukojë, dëmi është edhe më i madh, sepse shkatërron ndjenjën e sigurisë.
Ky fenomen lidhet edhe me presionet që përjetojnë vetë mësuesit: lodhje, stres profesional dhe mungesë mbështetjeje institucionale. Megjithatë, këto nuk mund të justifikojnë përdorimin e gjuhës vulgare ndaj fëmijëve, e aq më tepër dhunën fizike. Edukimi kërkon vetëkontroll, empati dhe përgjegjësi të lartë emocionale.
Prandaj, raste të tilla duhet të trajtohen seriozisht jo vetëm për të dënuar individin, por për të reflektuar mbi nevojën për trajnime mbi komunikimin etik, menaxhimin e stresit dhe përgjegjësinë profesionale.
Mënyra se si flasim me fëmijët sot përcakton mënyrën se si ata do të flasin me botën nesër.
© AlbanianEducation.net – Të gjitha të drejtat e rezervuara
