Prindër, mos e ndërtoni të vërtetën mbi një version të vetëm! Është kthyer në një fenomen që po përsëritet shpesh në shkollë.
Në momentin që një nxënësi i kërkohet të sjellë prindin për një sjellje të papërshtatshme, ai nxiton të shkojë në shtëpi dhe të flasë i pari. Jo për të sqaruar situatën siç ka ndodhur, por për ta paraqitur atë në një formë që e nxjerr veten të pafajshëm.
Kështu nis një tjetër version i ngjarjes. Një version ku mësuesi del i padrejtë, ku vërejtja kthehet në “sulm”, ku disiplina quhet “padrejtësi”.
Të nesërmen, përpara se të dëgjohet edhe fjala e shkollës, krijohet një bindje e gatshme: se fëmija është në rregull dhe mësuesi ka gabuar.
Kur kjo ndodh një herë, mund të quhet keqkuptim. Por kur përsëritet, kthehet në fenomen.
Një fenomen ku fëmija mëson se mund të shmangë përgjegjësinë duke shtrembëruar të vërtetën. Një fenomen ku mësuesi gjendet përballë jo vetëm nxënësit, por edhe një akuze të ndërtuar paraprakisht. Një fenomen që lodh, rëndon dhe dëmton besimin mes shkollës dhe familjes.
Disiplina nuk është dënim. Vendosja e kufijve nuk është padrejtësi.
Nëse çdo korrigjim përkthehet si “i ra në qafë”, atëherë po i mësojmë fëmijët të mos përballen me gabimin, por t’i ikin atij.
Ky nuk është një qëndrim kundër prindërve. Është një thirrje për kujdes.
Sepse mbrojtja e fëmijës nuk duhet të ndërtohet mbi një rrëfim të vetëm. Sepse e vërteta ka gjithmonë më shumë se një këndvështrim. Sepse bashkëpunimi nis aty ku dëgjohen të dyja palët.
Në fund, qëllimi është i përbashkët: të rriten fëmijë të ndershëm, që dinë të marrin përgjegjësi për veprimet e tyre.
Dhe kjo nuk arrihet duke ndryshuar të vërtetën por duke e pranuar atë.
