Ngjarja e fundit në një shkollë në Kosovë, ku u përfshi një përplasje mes nxënësit dhe mësuesit, nuk është thjesht një incident i izoluar. Ajo është një sinjal alarmi për gjendjen në të cilën ndodhet sot arsimi, por mbi të gjitha shoqëria jonë. Shkolla, si pasqyrë e realitetit social, reflekton plagët, tensionet dhe mungesat që vijnë nga jashtë mureve të saj.
Sot, shkollat po përballen me probleme të shumta: mungesë disipline, rënie të respektit për autoritetin, dhunë verbale e fizike dhe një hendek gjithnjë e më të madh mes nxënësit dhe mësuesit. Mësuesi nuk shihet më si figurë udhëzuese dhe edukative, por shpesh si “kundërshtar”, ndërsa nxënësi rritet në një ambient ku kufijtë janë të paqartë dhe përgjegjësia shpesh mungon.
Shoqëria në momente krize:
Këto fenomene nuk lindin në vakum. Shoqëria jonë po kalon një krizë të thellë vlerash. Dhuna është normalizuar, komunikimi është zëvendësuar me konflikt, ndërsa durimi dhe dialogu janë bërë të rralla. Media, rrjetet sociale dhe modelet e gabuara që promovohen çdo ditë ndikojnë drejtpërdrejt në formimin e të rinjve, të cilët shpesh nuk kanë mjete emocionale për të menaxhuar frustrimin dhe konfliktin.
Në këtë kontekst, shkolla mbetet e pambrojtur, duke u përballur me pasoja që nuk i ka shkaktuar vetë, por që detyrohet t’i menaxhojë.
Roli i familjes, një mungesë e ndjeshme:
Një nga problemet më të mëdha është roli gjithnjë e më i zbehtë i familjes në edukimin e fëmijëve. Prindërit, të ngarkuar me probleme ekonomike apo të tërhequr emocionalisht, shpesh ia delegojnë gjithë përgjegjësinë shkollës. Por edukimi nuk fillon në bankat e shkollës; ai nis në shtëpi.
Mungesa e komunikimit brenda familjes, mosvendosja e kufijve dhe justifikimi i sjelljeve të gabuara të fëmijëve krijojnë individë që nuk njohin autoritetin dhe nuk pranojnë përgjegjësi. Në raste konfliktesh, familja shpesh mbron pa reflektuar, duke e thelluar edhe më shumë problemin.
Rëndësia e institucioneve arsimore dhe edukative:
Institucionet arsimore kanë një rol kyç jo vetëm në transmetimin e dijes, por edhe në formimin e karakterit. Ato duhet të jenë hapësira të sigurta, ku respektohet dinjiteti i çdo individi dhe ku konfliktet zgjidhen përmes dialogut dhe edukimit, jo dhunës.
Megjithatë, këto institucione nuk mund të funksionojnë të vetme. Ato kanë nevojë për mbështetje nga shteti, familja dhe shoqëria në tërësi. Politikat arsimore, trajnimet për mësuesit, psikologët shkollorë dhe bashkëpunimi me prindërit janë thelbësore për të parandaluar situata të tilla.
Përfundim:
Incidenti mes nxënësit dhe mësuesit duhet të na bëjë të reflektojmë thellë, çfarë shoqërie po ndërtojmë dhe çfarë vlerash po u transmetojmë brezave të rinj? Pa një rikthim te përgjegjësia, respekti dhe bashkëpunimi mes familjes, shkollës dhe institucioneve, raste të tilla do të përsëriten.
Shkolla nuk mund të jetë e vetme në këtë betejë. Edukimi është një përgjegjësi kolektive.
© AlbanianEducation.net – Të gjitha të drejtat e rezervuara
