A vlerësohet profesionalisht kreativiteti i mësuesit?
Në teori, po.
Në dokumente, po.
Në fjalime zyrtare, gjithmonë po.
Por në realitet?
Shpesh, kreativiteti i mësuesit nuk vlerësohet, por vihet në provë, kufizohet, madje edhe dekurajohet, sepse kreativiteti kërkon liri, ndërsa sistemet shpesh kërkojnë përputhje.
Kërkon guxim, ndërsa kërkohet bindje.
Kërkon shpirt, ndërsa shpesh matet vetëm me formularë.
T’i thuash një mësuesi kreativ, puna jote nuk vlerësohet”, është kundër vetë misionit të arsimit.
Arsimi nuk është thjesht transmetim njohurish.
Është formim mendimi.
Është ndezje e kuriozitetit.
Është krijim i individit.
Mos e shuaj kreativitetin tënd,
sepse në fund ai është identiteti yt si mësuese.
Sistemet ndryshojnë;
ajo që ti ndërton te nxënësit mbetet.
Një orë mësimi kreative nuk është luks.
Është nevojë.
Është ajo që e ndan mësuesin që thjesht shpjegon,
nga mësuesi që frymëzon.
Ky është një realitet i vështirë, por i vërtetë.
Ka raste kur sistemi nuk shpërblen më të mirët, por më të përshtatshmit.
Ata që nuk trazojnë.
Ata që nuk dalin nga rreshti.
Ata që nuk kërkojnë më shumë.
Arsimi nuk përparon nga heshtja.
Përparon nga ata që guxojnë të mendojnë ndryshe.
Kreativiteti i një mësuesi nuk është luks personal.
Është pasuri shoqërore.
Është investim në mendjen dhe shpirtin e brezave.
Dhe nëse kjo pasuri nuk vlerësohet sot,
ajo gjithsesi lë gjurmë nesër.
Kreativiteti i një mësuesi është pasuria më e madhe e arsimit.
Mësuesi kreativ nuk është përjashtim, është standardi që arsimi duhet të synojë.
