REALITETI LAKURIQ I MËSIMDHËNËSIT
Në kalendar vjen çdo vit me lule e fjalë të bukura 7 Marsi, Dita e Mësuesit. Në rrjete sociale shpërndahen vargje për sakrificën, për misionin, për “heronjtë e heshtur”. Por sapo mbyllen ceremonitë dhe fiken mikrofonat, mësuesi kthehet në klasën e tij, aty ku realiteti nuk ka filtra.
Realiteti i sotëm nuk është romantik. Është i lodhur.
Mësuesi hyn në klasë me planifikime të përgatitura natën vonë, sepse dita i ka ikur me dokumente, raporte, tabela, projekte, evidenca, platforma. Ai nuk matet më vetëm me dijen, por me sa mirë plotëson formularin. E vlerësojnë më shumë për korrektësinë e dosjes sesa për shkëndijën që ndez në sy të nxënësit.
Në bankat përballë tij nuk ka vetëm fëmijë kureshtarë. Ka fëmijë të lodhur nga telefoni, të shpërqendruar nga TikTok-u, të rritur para kohe nga një botë që u serviret pa filtër. Ka edhe fëmijë të mrekullueshëm, të etur për dije, por zëri i tyre shpesh mbytet nga zhurma.
Disiplina?
Është bërë fjalë e ndjeshme. Mësuesi ecën mbi fije peri. Një vërejtje e fortë mund të përfundojë në ankesë. Një notë e drejtë mund të kthehet në debat prindërish. Një konflikt i vogël mund të marrë dhenë në rrjete sociale. Autoriteti i mësuesit nuk është më i padiskutueshëm; shpesh është i sfiduar, i kontestuar, madje i sulmuar.
Shkolla sot nuk është vetëm vend dijesh. Është arenë presioni:
Administrata kërkon rezultate,
Prindërit kërkojnë nota,
Nxënësit kërkojnë lehtësi.
Shoqëria kërkon mrekulli.
Dhe në mes të kësaj katërkëndëshi presionesh qëndron mësuesi njeri, jo mit.
Po rroga? Ajo nuk e pasqyron as përgjegjësinë, as stresin emocional. Sepse mësuesi nuk lë punën në shkollë. Ai e merr me vete në shtëpi: në fletore për t’u korrigjuar, në mendime për nxënësin problematik, në ankthin për vëzhgimin e radhës, në ndjesinë e padrejtësisë kur përkushtimi trajtohet si detyrim minimal.
Ka mësues që qajnë në heshtje.
Ka mësues që mendojnë të largohen.
Ka mësues që ndihen të pambrojtur.
Dhe megjithatë…
Të nesërmen në mëngjes, ata janë sërish në klasë.
Sepse mes gjithë zhgënjimit, ka një dorë që ngrihet me dëshirë për të folur. Ka një nxënës që thotë: “Mësuese, e kuptova!” Ka një falënderim të sinqertë pas vitesh. Ka një brez që, pavarësisht gjithçkaje, formohet në bankat e asaj klase.
Realiteti i mësimdhënësit sot është i ashpër. Pa furça. Pa zbukurime.
Por edhe pa dorëzim.
Sepse në fund, përtej sistemit, përtej burokracisë, përtej padrejtësive, mësuesi mbetet një profesionist që ndërton të ardhmen me mjete shpesh të pamjaftueshme , por me një forcë të brendshme që ende nuk është thyer.
Ky është realiteti. Lakuriq.
Dhe është më i vërtetë se çdo fjalim festiv.
© AlbanianEducation.net – Të gjitha të drejtat e rezervuara
