Plani mësimor është i qartë: tema, objektiva, ushtrime, vlerësim. Çdo orë ka strukturën e vet, çdo ditë ka synimet e veta. Por përtej asaj që shkruhet në letër, në klasë ndodhin gjëra që nuk futen dot në asnjë plan.
Nuk shkruhet askund durimi që kërkon një nxënës që ka nevojë për më shumë kohë. Nuk përmendet buzëqeshja që qetëson një fëmijë të pasigurt, as heshtja e zgjedhur me kujdes për të mos e vënë dikë në siklet. Këto nuk janë pjesë e programit, por janë pjesë e ditës sonë.
Në plan nuk ka rubrikë për të dëgjuar një nxënës që flet për herë të parë pas shumë kohësh, apo për të kuptuar pse një tjetër sot nuk është i përqendruar. Nuk ka orë të caktuar për empatinë, por ajo shfaqet sa herë që shohim përtej fletës dhe notës.
Mësimdhënia nuk është vetëm transmetim njohurish.
Është vëmendje ndaj detajeve të vogla, ndaj emocioneve që fëmijët nuk dinë gjithmonë t’i shprehin. Është të kuptosh se çdo nxënës vjen në klasë me botën e vet dhe se, përpara se të mësojë, ka nevojë të ndihet i pranuar.
Ajo që nuk shkruhet në planin mësimor është shpesh ajo që mbahet mend më gjatë. Një fjalë e thënë në kohën e duhur, një gjest i thjeshtë, një besim i dhënë pa kushte. Janë këto gjëra që e bëjnë shkollën jo vetëm vend mësimi, por edhe vend rritjeje.
Dhe ndoshta, pas shumë vitesh, nuk do ta mbajnë mend emrin e temës së orës, por do ta mbajnë mend ndjesinë se dikush u qëndroi pranë. Kjo është ajo që nuk shkruhet në asnjë plan, por që i jep kuptim çdo dite mësimi.
© AlbanianEducation.net – Të gjitha të drejtat e rezervuara
