Sot nuk është një ditë për të folur shumë… por për të ndjerë më shumë.
Për të ndalur për një moment ritmin e shpejtë të jetës sonë dhe për të parë përreth me një sy tjetër…me syrin e zemrës.
2 Prilli nuk është vetëm për autizmin… është për ne.
Për mënyrën si ne shohim, si ne gjykojmë, si ne pranojmë… ose refuzojmë atë që është ndryshe nga ne.
Sepse e vërteta është e thjeshtë, por shpesh e dhimbshme:
ne kemi frikë nga ajo që nuk e kuptojmë.
Dhe atë që nuk e kuptojmë… shpesh e largojmë.
Një fëmijë që nuk flet, nuk do të thotë që nuk ka asgjë për të thënë.
Brenda tij ka mendime, ndjenja, ëndrra që presin dikë t’i dëgjojë me durim.
Një fëmijë që nuk të sheh në sy, nuk do të thotë që nuk të ndjen.
Ai ndoshta e ndjen botën më fort se ne, vetëm se nuk di si ta shprehë.
Një fëmijë që sillet ndryshe, nuk është një problem për t’u rregulluar, por një shpirt për t’u kuptuar.
Autizmi nuk është gjithmonë i dukshëm, nuk ka një shenjë të vetme, por është një përditshmëri plot sfida të vogla dhe të mëdha.
Është një botë ku zhurmat janë më të forta, dritat më të ndritshme, dhe ndryshimet më të vështira.
Dhe në këtë botë, ata kanë nevojë për ne.
Jo për mëshirë, por për mirëkuptim.
Jo për gjykim, por për durim.
Jo për t’i ndryshuar ata, por për t’i pranuar ashtu siç janë.
Sepse pranimi është fillimi i çdo ndryshimi të vërtetë.
Ndaj sot nuk mjafton të dimë çfarë është autizmi, nuk mjafton të lexojmë apo të dëgjojmë për të.
Sot duhet të ndryshojmë mënyrën si reagojmë.
Të ndalojmë për një moment para se të gjykojmë.
Të përpiqemi të kuptojmë përpara se të reagojmë.
Të hapim zemrën, jo vetëm sytë.
Sepse ndonjëherë një buzëqeshje mund të jetë një urë komunikimi.
Një fjalë e mirë mund të jetë një hap drejt pranimit.
Një dorë e zgjatur mund të ndryshojë një ditë të tërë për një fëmijë.
Të ndalojmë së shmanguri ata që janë ndryshe.
Të afrohemi.
Të mësojmë prej tyre.
Sepse ata kanë shumë për të na mësuar:
durimin, sinqeritetin, dhe një mënyrë të pastër për të parë botën.
Të ndalojmë së foluri për ta dhe të fillojmë t’i dëgjojmë, edhe kur nuk flasin.
Sepse komunikimi nuk është vetëm me fjalë është me zemër.
Çdo fëmijë meriton një vend në këtë botë.
Jo si përjashtim… por si pjesë e saj.
Jo në heshtje… por me zë.
Jo i vetëm… por i mbështetur.
Sot, në këtë 2 Prill, mos bëj vetëm një postim mos e lër këtë ditë të kalojë si një kujtesë e zakonshme.
Bëj një ndryshim, sado të vogël.
Një gjykim më pak.
Një përqafim më shumë.
Një moment më shumë durimi.
Një hap më afër atyre që kanë më shumë nevojë për ne.Imagjino një botë ku të gjitha lulet janë njësoj do ishte e bukur? Ndoshta.
Por jo aq e gjallë… jo aq e veçantë.
Bukuria e natyrës është tek ndryshimi.
Dhe njësoj është edhe me njerëzit.
Fëmijët me autizëm janë si ato lulet që nuk çelin si të tjerat por kur i kupton, kur i jep kohë, kur i jep dashuri ato lulëzojnë në mënyrën e tyre më të bukur.
Sot nuk kërkojmë që ata të bëhen si ne.
Sot mësojmë të jemi ne më të mirë për ta.
Sepse bota nuk ka nevojë për më shumë njerëz të njëjtë ka nevojë për më shumë zemra që pranojnë ndryshimin.
