Figura e mësuesit sot përballet me një realitet të ashpër dhe shpesh të padrejtë. Nga shoqëria pritet të jetë gjithmonë i qetë, i duruar, i drejtë dhe i palëkundur, sikur të mos ishte njeri, por mekanizëm. Në të vërtetë, mësuesi është njeri si të gjithë të tjerët, me ndjenja, lodhje, zhgënjime dhe kufij. Dhe në këtë sistem arsimor gjithnjë e më të vështirë, durimi shpesh vihet në provë deri në skaj.
Në shumë klasa sot, nxënësit nuk kanë interes për mësimin. Dija nuk shihet si vlerë, përpjekja nuk vlerësohet, ndërsa puna e mësuesit relativizohet. Respekti mungon. Mësuesi nuk shihet më si autoritet moral dhe intelektual, por shpesh si figurë e pavlerë, e cila mund të sfidohet, të provokohet dhe të nënvlerësohet pa pasoja. Në këtë realitet, të qëndrosh i qetë çdo ditë është sfidë e jashtëzakonshme.
Shkolla, që duhet të ishte hapësirë sigurie dhe formimi, kthehet shpesh në arenë tensioni. Provokimet e vazhdueshme, mungesa e interesit, ironia, mosbindja dhe shpërfillja e rregullave e lodhin mësuesin jo vetëm profesionalisht, por edhe emocionalisht. Kur përballesh çdo ditë me indiferencë dhe mosrespekt, është e pamundur të mos preket durimi. Jo sepse mësuesi nuk është profesionist, por sepse është njeri.
Unë jam vetë mësuese dhe e njoh nga afër këtë realitet. Përpiqem të jem korrekte, e arsyeshme, e përpiktë dhe e drejtë. Mundohem të jem shembull dhe t’i trajtoj nxënësit me mirëkuptim, si të ishin fëmijët e mi. Por kur kjo mirësi keqpërdoret, kur mungesa e respektit bëhet normë dhe mësuesi shihet si i parëndësishëm, atëherë lind dhimbja dhe zhgënjimi. Sepse askush nuk mund të japë pafund, pa marrë as minimumin e respektit.
Shoqëria shpesh kërkon llogari vetëm nga mësuesi, duke harruar se edukimi nuk fillon në shkollë. Ai fillon në familje. Kur fëmija rritet pa kufij, pa përgjegjësi dhe pa respekt për autoritetin, shkolla mbetet e vetme përballë një beteje të pabarabartë. Mësuesi nuk mund të korrigjojë i vetëm atë që nuk është ndërtuar në shtëpi.
Prandaj, është e domosdoshme të kuptohet se mësuesi nuk është armik i nxënësit, por aleat i tij. Ai nuk është kundërshtar, por udhërrëfyes. Dhe mbi të gjitha, ai është njeri. Një njeri që lodhet, që lëndohet dhe që ndonjëherë e humbet durimin në një sistem që nuk e mbron dhe nuk e vlerëson sa duhet.
Vlerësimi i figurës së mësuesit nuk është luks, por nevojë jetike për shoqërinë. Sepse një shoqëri që e nënvlerëson mësuesin, në fakt po nënvlerëson të ardhmen e vet. Dhe pa respekt, pa interes për dijen dhe pa bashkëpunim, nuk mund të rritet asnjë brez i shëndoshë, vetëm një brez i humbur mes indiferencës dhe mungesës së vlerave.
*Autorja e shkrimit është mësuese e Kimisë në gjimnazin “Skënderbeu” Krumë, Has
