Në një mëngjes të zakonshëm shkolle, një fëmijë qëndronte pranë dritares me një libër në duar. Nuk lexonte me zë të lartë, por sytë i ndriçonin. Librin nuk ia kishte kërkuar askush; e kishte parë mbrëmë në duart e prindit të tij, i cili lexonte në heshtje pas një dite të lodhshme. Pa e kuptuar, ai kishte mësuar mësimin e parë të rëndësishëm të jetës: dashurinë për dijen.
Në një klasë të thjeshtë, një mësues vazhdonte të përgatiste orën e nesërme, edhe pse vitet e punës kishin qenë të gjata. Nuk e bënte nga detyrimi, por nga bindja se çdo fëmijë meriton më të mirën. Nxënësit e tij nuk e mbanin mend gjithmonë çfarë u kishte shpjeguar, por e mbanin mend mënyrën si ai nuk u dorëzua kurrë së mësuari vetë. Kështu, pa shumë fjalë, ai u kishte dhënë mësimin më të vlefshëm: se rritja nuk mbaron kurrë.
Në rrugë, një qytetar ndaloi para vijës së bardhë, edhe pse askush nuk po e shihte. Një fëmijë e pa nga dritarja e makinës dhe e pyeti pse po priste. “Sepse kështu është e drejtë”, iu përgjigj ai. Ishte një moment i vogël, por një mësim i madh për respektin dhe përgjegjësinë.
Arsimi dhe edukimi nuk ndërtohen vetëm në libra, programe apo mure shkollash. Ato rriten çdo ditë në veprimet tona të vogla, në shembullin që japim pa e kuptuar. Një fjalë e thënë me kujdes, një veprim i ndershëm, një dorë e shtrirë për të ndihmuar – të gjitha këto janë mësime të gjalla që fëmijët i përthithin më fort se çdo ligjëratë.
Të kontribuosh për arsimin do të thotë të besosh se çdo fëmijë ka brenda vetes një dritë. Ndonjëherë mjafton vetëm shembulli ynë për ta ndezur atë dritë dhe për t’i dhënë botës shpresë për të nesërmen.
