Arsimi është themeli i zhvillimit të individit dhe i shoqërisë. Në këtë rrugë të dijes, një rol shumë të rëndësishëm luan bashkimi i teorisë me praktikën, gjë që përmblidhet bukur në thënien: “Në teori mësohet zanati, në praktikë bëhesh mjeshtër.”
Në shkollë, nxënësit mësojnë rregulla, fakte dhe njohuri teorike. Këto janë të domosdoshme, sepse pa teori nuk mund të kuptojmë botën dhe proceset që ndodhin rreth nesh. Mirëpo, vetëm teoria nuk mjafton për t’u bërë i aftë dhe i suksesshëm. Nxënësi bëhet i sigurt në veten e tij vetëm atëherë kur e vë në zbatim atë që ka mësuar. Pikërisht këtu hyn në lojë praktika.
Praktika në arsim i ndihmon nxënësit të zhvillojnë aftësi konkrete, të mendojnë në mënyrë kritike dhe të zgjidhin probleme reale. Një nxënës mund të dijë rregullat e matematikës në libër, por vetëm duke ushtruar detyra dhe duke punuar vazhdimisht bëhet i aftë t’i përdorë ato në situata të ndryshme. Po ashtu, në gjuhë, art, shkencë apo teknologji, nxënësit forcohen dhe përmirësohen përmes ushtrimeve praktike.
Arsimi modern synon pikërisht këtë: të mos krijojë vetëm nxënës që dinë përmendësh, por nxënës që dinë të veprojnë. Projekti, eksperimenti, puna në grup dhe zbatimi i njohurive janë mënyra përmes të cilave nxënësit bëhen “mjeshtër” të asaj që mësojnë.
Prandaj, nga kjo kuptojmë se suksesi në shkollë dhe në jetë nuk vjen vetëm nga librat, por nga përpjekja, ushtrimi dhe përvoja. Vetëm duke bashkuar teorinë me praktikën, arsimi përmbush misionin e tij të vërtetë: të përgatisë individë të aftë, të sigurt dhe të gatshëm për jetën.
