Ajo është zëri i nënës që na thërret për herë të parë, është ninulla që na vë në gjumë, është fjala e parë që mësojmë dhe kujtimi që nuk shuhet kurrë. Më 21 Shkurt, bota e kremton Ditën Ndërkombëtare të Gjuhës Amtare, një ditë që na kujton se çdo gjuhë është një pasuri e pazëvendësueshme.
Gjuha amtare nuk është vetëm mjet komunikimi. Ajo është identitet, histori dhe trashëgimi. Përmes saj ne mësojmë të duam, të falim, të ëndërrojmë. Çdo fjalë që shqiptojmë në gjuhën tonë bart brenda vetes shekuj kulture, sakrifice dhe qëndrese.
Për ne, gjuha shqipe ka qenë gjithmonë më shumë se fjalë. Ajo ka mbijetuar në kohë të vështira, është ruajtur në oda, në libra të fshehur, në zemrat e mësuesve e prindërve që nuk lejuan të shuhet. Ishte pikërisht gjuha ajo që na mbajti të bashkuar kur gjithçka tjetër rrezikohej të humbiste.
Sot, në një botë ku globalizimi na afron, por ndonjëherë na njëjtëson, ruajtja e gjuhës amtare bëhet mision i shenjtë. Të flasësh bukur shqip, të shkruash drejt, të lexosh libra në gjuhën tënde – është akt dashurie ndaj atdheut.
Si mësues, si prindër, si nxënës, kemi përgjegjësi ta mbrojmë dhe ta pasurojmë gjuhën tonë. Sepse kur ruajmë gjuhën, ruajmë rrënjët tona. Dhe një popull pa rrënjë është si një pemë pa tokë.
Le të jetë 21 Shkurti jo vetëm një datë në kalendar, por një kujtesë e përhershme se gjuha amtare është thesari ynë më i çmuar. Ta duam, ta kultivojmë dhe ta trashëgojmë brez pas brezi.
Sepse sa herë që flasim në gjuhën tonë, ne mbajmë gjallë historinë tonë.
