Edhe një vit shkollor po mbyllet. Një vit me zëra fëmijësh, me emocione, me sfida, me lodhje, por edhe me shumë gëzim.
Kur kthej kokën pas, nuk më vijnë ndër mend vetëm koncertet apo aktivitetet, por fytyrat e nxënësve që u rritën pak më shumë, fituan më shumë besim dhe mësuan të punojnë së bashku.
Muzika nuk është vetëm këngë. Ajo është disiplinë, durim, respekt dhe bashkëpunim. Është të mësosh të dëgjosh tjetrin, të presësh radhën tënde dhe të kuptosh se një zë i vetëm është i bukur, por një kor i bashkuar është edhe më i bukur.
Si mësuese, jam përpjekur të jap më të mirën time çdo ditë. Jo sepse gjithçka është e lehtë, por sepse besoj se fëmijët meritojnë përkushtim dhe sinqeritet. Ata e kuptojnë menjëherë kur punon me zemër dhe ta kthejnë shumëfish atë dashuri.
Ka ditë kur lodhesh, ka ditë kur pyet veten nëse ia vlen gjithë mundi. Ka edhe çaste kur e ndien se jo gjithmonë puna dhe përkushtimi marrin vlerësimin që meritojnë. Të lëndon, por nuk të ndal. Sepse mjafton të shohësh shkëlqimin në sytë e fëmijëve dhe e kupton se asgjë nuk ka shkuar kot.
Pastaj mjafton një buzëqeshje, një këngë e kënduar me shpirt apo një nxënës që të thotë, “Mësuese, e bëra”, dhe çdo dyshim largohet.
Në fund të këtij viti nuk dua të numëroj çmime apo vlerësime. Dua të kujtoj fëmijët që fituan guximin të dalin në skenë, ata që mësuan të besojnë te zëri i tyre dhe ata që kuptuan se suksesi ndërtohet me punë e këmbëngulje.
Kjo është pasuria më e madhe që marr me vete. Dhe me këtë ndjenjë e mbyll një tjetër kapitull, me shpresën se muzika do të vazhdojë të mbetet pjesë e bukur e jetës së tyre dhe me besimin se puna e bërë me zemër nuk humbet kurrë.
