Në sistemin arsimor, nota shpesh shihet si treguesi kryesor i suksesit të një nxënësi. Megjithatë, në shumë raste ajo nuk arrin të pasqyrojë plotësisht dijen reale, aftësitë apo potencialin e tij.
Një nga arsyet kryesore është se vlerësimi zakonisht bazohet në teste dhe provime që matin kryesisht kujtesën afatshkurtër. Nxënësit mund të mësojnë për të kaluar testin, por kjo nuk do të thotë se e kanë përvetësuar thellësisht lëndën apo se dinë ta zbatojnë atë në praktikë.
Për më tepër, faktorë të tjerë si stresi, presioni i kohës apo mënyra e testimit ndikojnë drejtpërdrejt në rezultat. Një nxënës i talentuar mund të mos performojë mirë në një provim, ndërsa një tjetër mund të arrijë notë të lartë pa kuptim të plotë të materialit.
Po ashtu, jo të gjithë nxënësit kanë të njëjtin stil të të nxënit. Disa mësojnë më mirë përmes praktikës, të tjerë përmes diskutimit apo kreativitetit, por këto shpesh nuk reflektohen në një sistem vlerësimi të standardizuar.
Në fund, nota është vetëm një numër – ndërsa dija e vërtetë përfshin të menduarit kritik, aftësinë për të zgjidhur probleme dhe për të kuptuar botën përreth. Për këtë arsye, vlerësimi i nxënësve duhet të shkojë përtej notës dhe të përfshijë forma më gjithëpërfshirëse të matjes së dijes.
